Ուիլյամ Շեքսպիր «Սոնետ 121»

2013-05-23 3602

Նախընտրելի է անպատիվ լինել, քան ենթադրվել, Երբ չլինելով մարդ անպատվության ամոթն է կրում, Երբ հաճույքն արդար ոչ թե սեփական հույսերն են մարել, Այլ աչք ուրիշի, որ ուր էլ լինես, քեզ են հետևում: Եվ ինչո՞ւ նրանց կեղծ ու վավաշոտ աչքերը տեսնեն Զգացմունքներիս ուրախ ու կայտառ խաղերն անդադար. Իմ թուլություններն ինչու ունենան մեղսոտ լրտեսներ, Որոնց կարծիքով նվաստ է այն, ինչ վեհ է ինձ համար: Ես այն եմ, ինչ կամ, իսկ նրանք, ովքեր փորձում են եղծել Ամեն քայլը իմ, հաշվում են անթիվ մեղքերը իրենց: Ես ուղիղ եմ միշտ, իսկ նրանց աստված ծուռ է ստեղծել- Օ, նրանց պագշոտ մեղքերի կողքին չլինել անկեղծ. Չարը քանի դեռ ապրում է ազատ, և չկա բարին, Չարագործ մարդիկ սոսկ կտիրանան այս խեղճ աշխարհին

մեկնաբանություններ