Ուիլյամ Շեքսպիր «Սոնետ 2»

2014-03-04 3557

Թարգմանությունը

 ՍԱՄՎԵԼ ՄԿՐՏՉՅԱՆԻ

Քառասուն ձմեռ երբ որ պաշարեն քո ճակատը վես Եվ խոր ակոսներ փորեն դաշտի մեջ քո գեղեցկության, Քո ջահելության չքնաղ զգեստը, որ սեգ է այնպես, Դառնալու է մի մաշված ցնցոտի, անշուք և ունայն, Եթե քեզ հարցնեն, թե որտեղ է քո պերճությունն անշեջ, Կամ ուր են կորել կրքոտ օրերիդ գանձերը ընտրյալ, Թե պատասխանես՝ միայն փոս ընկած այդ աչքերի մեջ,- Ինքնաանարգա՛նք միայն կլինի գովեստն այդ շռայլ: Բայց ի՜նչ գովեստի արժան կդառնար պերճանքդ անմեռ, Եթե ասեիր. «Չէ որ որդիս է այդ գեղեցկության Կրողն արժանի, և թողությունս նրա մեջ է դեռ» - Կիրականանա՜ր պերճանքդ նրա տեսքով աննման. Այն նոր կլինի, մինչդեռ դու արդեն ահել կլինես Եվ տաք կտեսնես քո արյունը, որ սառած է այնպես: Բոլոր սոնետներն՝ այստեղ:

մեկնաբանություններ