Եղիշե Չարենց «ՓՈՂՈՑԱՅԻՆ ՊՃՐՈՒՀԻՆ»

2013-02-17 3723
«ՓՈՂՈՑԱՅԻՆ ՊՃՐՈՒՀԻՆ» ՇԱՄԻՐԱՄ Նորից անմար կարոտով գգվանքների ու հրի՝ Դու եկել ես տեսնելու քաղաքները Նաիրի: Անհրապույր ու կանաչ քո աչքերը մեռելի Ցանկությունով հրահրված՝ անհագ վառվել են էլի: Դու անցնում ես ու տեսնում քաղաքները հիմա այն, Որոնց տեղ խոտ էր բուսնում, երբ դեռ ապրում էր Արան: Ա´յլ է աշխարհը հիմա, ա´յլ է հիմա Նաիրին, Ո´չ մի արքա էլ չկա, որ չտրվի քո հրին: Մտի´ր ակումբը հիմա, մտիր թատրոնն ու կաֆեն՝ Հազար արքա ու Արա կհանդիպեն ժպտադեմ: Ո´չ վեճ է էլ հարկավոր, ո´չ պատերազմ մահառիթ--- Արքաների համար նոր--- բավական է մի ժպիտ.--- Միայն ակնարկ մի թեթև--- և կտրվեն նրանք քեզ, Քո հմայիչ ու անթև տարպանքներին հրակեզ.--- Կգան մեկ-մեկ ու սիրով --- ու կտանջես նրանց դու Անհագ կրքի ու սիրո նիզակներով քո հատու: Եւ այնպիսի՝ տարփանքներ նրանք կտան հիմա քեզ, Որ կամոքվի քո հոգին կարոտանքից սիրակեզ: --- Բայց կլինի մի գիշեր --- ու հմայքով նաիրյան Կբարձրանա մշուշից մանկաժպիտ քո Արան: Նորի´ց հոգիդ անսփոփ կարոտանքով կվառվի--- Ու սարսափով մի անօգ նորից կելնես դու կռվի: Եւ որպէսզի չտրվի նա ախտաժետ քո հրին--- Ոտքի կելնե նրա հետ հազարամեա Նայիրին: Եւ դաշտերում Նայիրի կպարտվի նորից նա, Կնահանջե զորքը հետ, երկիրը քեզ կմնա: Նա կմեռնի, որպէս զոհ--- բայց չես հաղթի դու նրան. Դառն է խորհուրդը սիրո, շամբշոտաշուրթ Շամիրամ ---

մեկնաբանություններ