Եղիշե Չարենց «Փողոցային պճրուհի»

2013-02-17 3708

«ՓՈՂՈՑԱՅԻՆ ՊՃՐՈՒՀԻՆ»
ՇԱՄԻՐԱՄ

Նորից անմար կարոտով գգվանքների ու հրի՝
Դու եկել ես տեսնելու քաղաքները Նաիրի:

Անհրապույր ու կանաչ քո աչքերը մեռելի
Ցանկությունով հրահրված՝ անհագ վառվել են էլի:

Դու անցնում ես ու տեսնում քաղաքները հիմա այն,
Որոնց տեղ խոտ էր բուսնում, երբ դեռ ապրում էր Արան:

Ա´յլ է աշխարհը հիմա, ա´յլ է հիմա Նաիրին,
Ո´չ մի արքա էլ չկա, որ չտրվի քո հրին:

Մտի´ր ակումբը հիմա, մտիր թատրոնն ու կաֆեն՝
Հազար արքա ու Արա կհանդիպեն ժպտադեմ:

Ո´չ վեճ է էլ հարկավոր, ո´չ պատերազմ մահառիթ---
Արքաների համար նոր--- բավական է մի ժպիտ.---

Միայն ակնարկ մի թեթև--- և կտրվեն նրանք քեզ,
Քո հմայիչ ու անթև տարպանքներին հրակեզ.---

Կգան մեկ-մեկ ու սիրով --- ու կտանջես նրանց դու
Անհագ կրքի ու սիրո նիզակներով քո հատու:

Եւ այնպիսի՝ տարփանքներ նրանք կտան հիմա քեզ,
Որ կամոքվի քո հոգին կարոտանքից սիրակեզ: ---

Բայց կլինի մի գիշեր --- ու հմայքով նաիրյան
Կբարձրանա մշուշից մանկաժպիտ քո Արան:

Նորի´ց հոգիդ անսփոփ կարոտանքով կվառվի---
Ու սարսափով մի անօգ նորից կելնես դու կռվի:

Եւ որպէսզի չտրվի նա ախտաժետ քո հրին---
Ոտքի կելնե նրա հետ հազարամեա Նայիրին:

Եւ դաշտերում Նայիրի կպարտվի նորից նա,
Կնահանջե զորքը հետ, երկիրը քեզ կմնա:

Նա կմեռնի, որպէս զոհ--- բայց չես հաղթի դու նրան.
Դառն է խորհուրդը սիրո, շամբշոտաշուրթ Շամիրամ ---

մեկնաբանություններ