Ֆրանց Կաֆկա «Գիշերով»

Ի սպառ սուզվել գիշերվա մեջ... Սուզվել ողջ էությամբ, մտորումների վրա խոնարհվող մարդու պես: Սուզվել՝ մտքերի հորձանքին տրվելով:
Շուրջդ քնած մարդիկ են: Նրանք իրենց տներում են, ամուր մահճակալների վրա, հուսալի տանիքների ներքո, և պառկած են ներքնակներին, սավանների տակ՝ ազատ դիրքերով կամ էլ ծնկածալ: Ընդունեք այս տեսարանն իբրև փոքրիկ կատակերգություն, իբրև ինքնախաբեություն անմեղ, ու պատկերացրեք, թե իրականում նրանք բոլորը միասին են, ինչպես որ միասնական եղել են երբևէ, և նրանք բոլորը անապատային տեղանքում են հիմա, ճամբարում են՝ բաց երկնքի տակ: Սա անթիվ բազմություն է, համայնական բանակ, կուռ ժողովուրդ, և անդեմ երկինքն է նրանց գլխավերևում, իսկ ցածում՝ հողն անջրդի: Նրանք քնած են այնտեղ, որտեղ կանգնած էին: Նրանք ննջում են փորի վրա պառկած, գլուխները՝ արմունկներին, իսկ դու եկել ես հսկելու՛ համար: Դու միակ դետն ես այստեղ: Հենց ոտքերիդ մոտ ընկած չոր փայտերի կիտուկից դու հանել ես պատահական մի ճյուղ, որ քո մարխն է հիմա, և դու զբաղված ես մարխը տարուբերելով, որպեսզի տեսնես նրանց: Ուրեմն ո՞րն է դետ լինելու քո մղումը: Պարզ ճշմարտություն կա պատասխանի մեջ: Պիտի լինի ինչ-որ մեկը, որպեսզի դետ լինի: Պիտի լինի նա, ով կգա հսկելու՛ համար:

Թարգմանությունը՝ © Սմբատ Բունիաթյանի