Նարինե Ավագյան «Լռության խորհուրդը» - Ասմունք

2014-03-02 3341

Ինձ ավելորդ հարցեր մի՛տուր, ես չե՛մ ուզում փնտրել բառեր,

Որոնց ուղիղ իմաստի մեջ չե՛ս գտնի այն, ինչ ուզում ես լսել ինձնից:

Ես սիրում եմ, երբ լռում ենք, ու լռում ենք այնպե՜ս խորին,

Որ ավելին է մեզ ասում, քան կլսենք մե՛ր իսկ բերանով

Մե՛զ իսկ ասված բառախմբից:

Արի՜ սպասենք մթնշաղի՜ն:

Ասում են, թե երբ լուսինը իր շողերն է մեզ նվիրում,

Մենք դառնում ենք մելամաղձո՜տ, սենտիմենտա՜լ ու ռոմանտի՜կ....

Ու կնայենք իրար երկա~ր, բայց չե՛նք խոսի, ես չե՛մ ուզում...

Այն, ինչ դու ինձ ասե՛ս պիտի առանց ձա՛յն էլ եմ ես լսում:

Ես ուզում եմ նայել խորի~ն, խորաթափանց աչքերիդ մեջ,

Ու ընթերցե~լ, քեզ ընթերցե~լ, ու խորհուրդը հասկանալ քո՛,

Ու հասկանալ, թե ով ես դո՛ւ թեկու՛զ և հենց զուտ իմ կյանքում,

Ինչ ես ուզում, որ չե՛մ տալիս, ինչն է սիրտդ այդպես հուզո՛ւմ...

Ես վստահ եմ, որ մեր անանց լռությունից մի ամբողջ վեպ դեռ կծնվի՛,

Որ կկարդան բազու~մ մարդիկ, որ կդառնա խորհու՛րդ կյանքի:

Ուրեմն` ե՛կ լռենք այսօր, ու հավատա` մեր այդ քայլով

Սկի՛զբ ենք դնում մի նոր գործի, մի նոր գրքի՛ բազմահատոր,

Ուր չենք գրի ես կամ էլ դու, մե՛նք կգրենք մեր լռությա~մբ,

Ծովածավա~լ համբերությամբ:

Ա՛յն լռությամբ, որ իր խոսուն, իմաստալից իր գոյությամբ

Պահպանում է սե՛րը մեր մեջ, դարձնում սիրո՛ղ ու սիրատե՛նչ...

Ուրեմն` ե՛կ լռենք այսօր...

Հեղինակ՝ © Նարինե Ավագյան
Հ.Գ. Գրքամոլի Youtube-յան պաշտոնական ալիքին բաժանորդագրվելու համար այցելեք հետևյալ հղումով:

մեկնաբանություններ