ReBorn «Մահը»

2020-03-12 676

Թխկ թխկ թխկ։

-Ո՞վ ես:

- Մարդիկ ինձ տարբեր կերպ են դիմում, բայց, առավել հայտնի եմ որպես Մահ։

- Մա՞հ։

- Մա՛հ։

- Մա՜հ...չէի սպասում։

- Հա՜, գիտեմ, ինձ սպասված հյուրերի շարքին չեմ դասում` բացառությամբ անհույս հիվանդների, դուք՝ մարդիկդ, սովորաբար ինձ չեք սպասում։ Հետաքրքիր է գիտե՞ս, դուք ձեզ համարում եք մտածող էակներ, սակայն, նույնիսկ կենդանիներից որոշները ավելի լավ են զգում իմ մոտենալը, քան դուք՝ ձերդ էվոլյուցիոն մեծություններդ։ Դուք, հասկանալով անգամ, որ անխուսափելիորեն անէանալու եք, գերադասում եք չհավատալ իմ գոյությանը, կամ ավելի ճիշտ, հավատում եք, բայց ձեզ թվում է, թե ձեզ, հատկապես ձեզ կհաջողվի, ինչ-որ հրաշքով, խուսափել ինձնից, նույնիսկ, երբ մնացած բոլորը վաղ թե ուշ մահանում են...հիմարությու՞ն է դա արդյոք, թե՞ միամտություն, չգիտեմ , բայց, ինչ-որ չափով նույնիսկ զավեշտալի է:

-Դե՜...

- Նույնիսկ, ինքներդ ձեզ մխիթարելու համար, հանդերձյալ կյանք եք հորինել և հավատում եք՝ իբր մահվանից հետո հավերժ ապրելու եք ինչ-որ դրախտներում կամ դժոխքներում...խե՜ղճ մահկանացուներ։ Վախենում ե՛ք խոստովանել ի լուր աշխարհի ,և առաջին հերթին, ինքներդ ձեզ, որ մահից հետո չկա ո՛չինչ, ո՜չ մի՜ գրողի տարած բան, ոչ ժամանակ, ոչ տարածություն, ոչ լույս, ոչ ջերմություն, ոչ էլ առավել ևս՝ գիտակցություն կամ կյանք...կա՛ միայն մա՜հ, այսինքն՝ ես։

- Չգիտեմ նույնիսկ ինչ ասել...

- Ու գիտե՞ս՝ որն է ամենահետաքրքիրը, դուք այս ամենը շատ լավ գիտեք․ բնազդաբար, թե ենթագիտակցաբար հասկանում եք, որ մահը վերջն է, այլապես այդպես չէիք կառչի կյանքից, անգամ, երբ այն անտանելի է դառնում շատ հաճախ։ Հա՜, դուք լա՜վ գիտեք, քանի որ արդեն եղել եք մահացած, այո՛ այո՛, մինչև ձեր ծնվելը, միլիարդավոր տարիներ դուք պարզապես չեք եղել, այդ ահռելի ժամանակահատվածը ձեզ համար անցել է ակնթարթի պես, և երբ դուք փորձում եք նայել ետ, մտովի հասնելով ձեր հիշողություններից առավել հներին, տեսնում եք, որ դրանցից այն կողմ մի մե՜ծ, սև դատարկություն է, և այդ դատարկությունը ե՜ս եմ Մա՜հս...

-Այսինքն եթե...

-Ջեզ համար ձեր կյանքը հավերժություն է թվում, հատկապես երբ երիտասարդ եք և առողջ, իսկ իրականում ձեր կյանքը ակնթարթ է հավերժության ֆոնին․ նույնիսկ երբեմն նախանձում եմ ձեր այդ լավատեսությանն ու անհեռանկարայնությանը ,գիտե՞ս, նույնիսկ ես վստահ չեմ, որ հավերժ եմ է՜խ դուք հիմար մահկանացուներ։

-Մեկ րոպե,ուրեմն ճի՞շտ հասկացա, որ, միգուցե, դու էլ հավերժ չես՞։

- Չգիտեմ․․․

-Չգիտե՞ս, իսկ կա՞ արդյոք հավերժ ինչ-որ բան։

-Հը՜մմ,- ձայնը ստացավ մտախոհ երանգ,- կարծում եմ՝ ոչ։

-Ո՞չ, այդ դեպքում․․․ այդ դեպքում ես չեմ կարող հավերժ մահացած մնալ, ճի՞շտ է։

-Կարծես թե ճի՜շտ է,- մի տեսակ չուզելով՝ արձագանքեց Մահը։

- Ուրեմն,միգուցե միլիարդավոր տարիներ հետո, կամ՝ ավելի ուշ, երբ անցնի անհաշիվ ժամանակ, ես կարող եմ վերածնվե՞լ։

- Դե՜ չգիտեմ ասացի,- ձայնում զգացվեց որոշ նյարդայնություն,- միգուցե այո,միգուցե ոչ, ինչևէ, շատ խոսեցինք։ Ես այստեղ զրուցելու չեմ եկել,ժամանակն է․․․

-Սպասի՛ր սպասի՜ր, այսինքն ստացվում է, որ դու սխալ ես հասկացել կյանքը,հարգելի Մահ, ստացվում է ՝ մենք՝ մարդիկս, մեր ակնթարթ տևող կյանքը հասցնում ենք ապրել որպես հավերժություն,այնուհետև, հավերժ ձգվող մահը մեզ համար ակնթարթի պես է անցնում, ու հետո, մի գեղեցիկ օր, հնարավոր է կրկին կկարողանանք վայելել մեզ համար այդքան թանկ կյանքը, մինչդեռ դու չե՛ս էլ նկատում այն հավերժությունը, որում գոյություն ունես,դու միայնակ ես, դժբախտ, և ,երբ դադարես լինել, այդ ամենը քեզ կթվա մի ամբո՜ղջ անվերջություն։ Կներե՛ս իհարկե, բայց, մեր երկուսի միջից խղճմտանքի առավել արժանին դու ես։

-Դե բավակա՛ն է,- բարկացավ մահը,- հերիք է մեծ-մեծ խոսես, պատրաստվի՛ր մեռնելու․․․

Հանկարծակի լռություն տիրեց։

-Մա՞հ։

-Ի՞նչ։

-Դեռ ո՞ղջ եմ։

-Այո՛։

-Ինչու՞։

-Չգիտե՛մ, մտածելու առիթ տվեցիր։ Վաղուց չէի հանդիպել քեզ պես մահկանացուի։ Եվ, գիտե՞ս ինչ, երևի թե թողնեմ՝ մի քիչ էլ ապրես։ Դու, երևում է՝ ինձնից էլ լավ ես հասկանում կյանքը․ վայելի՛ր, քանի կարող ես։ Մինչ նոր հանդիպում։

-Սպասի՛ր Մահ, ինձ մի պահ թվաց՝ կարող է դու էլ ես ինչ-որ ժամանակ ապրել։

Լռություն։

-Մա՞հ․․․կարծես թե գնաց,-այնուհետև շշուկով,- շնորհակալ եմ։

Հեղինակ՝ © ReBorn

Դիտեք ավելին Ստեղծագործություններ բաժնում

մեկնաբանություններ