Սիրիկ Գասպարյան «Հանցագործ մատներդ»

2014-07-09 3420
Ինչպե՞ս կարող եմ սիրել անունդ, Տառապանքից զատ, ոչինչ չի տվել, Այդ քո մեղսագործ անունը սրտիս: Ինչպես՞ ես ժպտամ այդ քո երեսին, Երբ սիրուս պահին, նա ինձ հեգնում էր, Երբ ցավը սրտիս, նա ինձ ծաղրում էր, Արհամարում էր, երբ քեզ ձայնում էի: Ինչպե՞ս կարոտեմ ես քո ժպիտը, Երբ այդ ժպիտով....այդ նու՛յն ժպիտով Դու ժպտում էիր և այն ժամանակ, Երբ հոգիս փոքրիկ հույս էլ չէր տալիս նորից ապրելու: Կարոտեմ մատնե՞րը ես քո դավաճան, Չէ՞ որ հենց այդ դու, մատներով այդ նույն, Տարիներ առաջ սպանեցիր հոգի... մարդկային հոգի: Իսկ հիմա փորձեմ մատներիս վրա, Հանցագործ ձեռքիդ հետքերը՞ փնտրել: Իսկ հիմա ավա՜ղ ուշ է սիրելիս, Անունս կտաս` լռություն կզգաս, չեմ արձագանքի, Կժպտաս դու ինձ՝ կժպտամ նորից… Սակայն այս անգամ բնա՜վ ուրիշին: Մատներդ նորից կարոտս կզգան, Կգաս որ առնես կարոտդ անհագ, Ցավոք սիրելիս, կտեսնես արդեն, Մատներիս վրա մեկ այլ ուրիշի մատնահետքերով, Վաղուց ջնջվել են հետքերդ կորած... Հեղինակ՝ © Սիրիկ Գասպարյան

մեկնաբանություններ