Թեոդոր Դրայզեր «Հանճարը» (Մեջբերումներ)

2018-08-05 403

► Յուջին Վիտլա, խոստանու՞մ ես այս աղջկան դարձնել քո օրինավոր կինը և ապրել նրա հետ աստծո օրենքով սահմանված ամուսնական սուրբ կյանքով։ Խոստանու՞մ ես սիրել նրան, պատվել, պահել-պաշտպանել հիվանդության ժամանակ և առողջ վիճակում և հրաժարվելով բոլոր մյուս կանանցից, հավատարիմ լինել միայն նրան՝ մինչև մահ»։ «Այո, խոստանում եմ»:

► Միշտ լավ է հողմերի դիմաց խարիսխ ունենալը:

► Յուջինն այնպիսի տարիքի էր, որ ուզում էր իր զգացմունքները արտահայտել կրակոտ խոսքերով: Միաժամանակ նա այնպիսի տարիքում էր, երբ ամաչկոտությունը նրան ծածկամիտ էր դարձրել, չնայած, որ սիրահարված էր և անչափ դյուրահույզ: Նա միայն կարող էր Ստելլային ասել այնպիսի բաներ, որ շատ հասարակ էին թվում իրեն, և իր զգացմունքներն արտահայտում էր հառաչանքներով, մինչդեռ Ստելլային ամենից շատ դուր էին գալիս այդ հասարակ բաները և ոչ հառաչանքները: Ստելլան նույնսիկ սկսում էր մտածել, որ Յուջինը մի քիչ տարօրինակ է, քանզի վերջինս չափից ավելի է լարում իրեն իր տրամադրությունների նկատմամբ: Այնուամենայնիվ, նա սիրում էր Յուջինին…

► Տղամարդկանց մեծամասնությունը ներքնապես հպարտանում է կանանց հանդեպ իր տածած հաղթանակի, իր հաղթելու կարողության համար, և հրապուրելու, զվարճացնելու, տիրանալու ամեն մի վկայություն հանդիսանում է այնպիսի մի բան, որը նրանց մեջ զարգացնում է գերազանցություն ու ինքնաբավականության տրամադրություն, որը հաճախ բացակայում է այն տղամարդկանց մոտ, որոնք այդ ուղղությամբ այնքան էլ հաջողակ չեն:

► Մարդ կարող է վեր բարձրանալ աշխարհում, եթե ջանքեր չխնայի։    

► Անջելայի հոգով անցնում էր տենչերի խորը մի հոսանք, որը երբեք գոհացում չէր գտնելու, ինչպես զգում էր նա: Ոչ ոք երբևէ չէր հասկանա իրեն, գոնե ոչ մեկն այն անձնավորություններից, որոնց կարող էր հանդիպել, բայց ինքն զգում էր, որ ուներ սիրելու մեծ ուժ: Եթե մեկը միայն գար եվ բորբոքեր նրա զգացմունքները եվ արժանի լիներ դրան, սիրո ինչպիսի՜ հորձանուտ կառաջացներ: Ինչպե՜ս կսիրեր ինքը: ինչպիսի՜ զոհաբերություններ կաներ: Բայց այժմ թվում էր, թե իր երազանքներին վիճակված էր երբեք չիրականանալ, որովհետև այնքան ժամանակ էր անցել, և ոչ մի իսկական մարդ չէր փաղաքշել իրեն: Եվ ահա ինքը այստեղ է, քսանհինգ տարեկան, երազում ու տենչում է. իր իդեալների առարկան պատահականորեն գտնվում է իր աչքերի առջև, իսկ ինքը չի հասկանում այդ:  

► Տարբեր սեռերի փոխադարձ հրապուրանքի ի հայտ գալը երկար ժամանակ չի պահանջում, երբ նրանք հանդիպում են իրար:

► Ամենամութ ստվերը միշտ ամենից մոտիկ է լինում պայծառ լույսին:

► Արվեստագետի հուզմունքները այնպիսի նուրբ խառնուրդ են կազմում, որ դասակարգել հնարավոր չէ: Այդ ժամանակ ոչ մի կին չէր կարող գոհացում տալ Յուջինի անձնական հատկանիշների բոլոր կողմերին: Նրա համար գեղեցկությունը հիմնականն էր: Որևէ աղջիկ, եթե երիտասարդ էր, հուզական, հարգալից և գեղեցիկ, կարող էր որոշ ժամանակ հրապուրել ու պահել նրան: Նա սիրում էր գեղեցկությունը, բայց կյանքը չէր սիրում համաձայն ընդունված նորմաների: Նրան հետաքրքրողը արվեստագետի ասպարեզն էր և ոչ թե ընտանիք կազմելը: Աղջիկը, երիտասարդական գեղեցկությունը, արվեստագիտական էր, և Յուջինը դրան էչ տենչում:

► Անջելան իր մտային կարողությամբ ու զգացմունքներով կայուն էր: Մանկությունից նա սովոր էր հավատալու, որ ամուսնությունը հաստատուն բան է: Նա հավատում էր, որ ՄԱՐԴԿԱՆՑ ՏՐՎԱԾ Է ՄԻ ԿՅԱՆՔ ԵՎ ՄԻ ՍԵՐ: Երբ մարդ գալիս է այդ եզրակացության, բոլոր այն հարաբերությունները, որոնք չեն ծառայում դրան, վերջանում են: Եթե երեխաներ ծնվեցին՝ լավ, եթե չծնվեցին դարձյալ լավ, սակայն ամուսնությունը մշտական է: ԵԹԵ ՄԵԿԸ ԵՐՋԱՆԻԿ ԱՄՈՒՍՆՈՒԹՅՈՒՆ ՉԻ ՈՒՆԵՑԵԼ, ԱՅՆՈՒԱՄԵՆԱՅՆԻՎ, ՆՐԱ ՊԱՐՏԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆ Է ՏԱՌԱՊԵԼ և ՏՈԿԱԼ ՀԱՆՈՒՆ ԱՅՆ ԼԱՎԻ, ՈՐ ԿՅԱՆՔԸ ԿԱՐՈՂ Է ԴԵՌ ՊԱՀԱԾ ԼԻՆԵԼ: Մեկը կարող է շատ տանջվել անհաջող միությունից, բայց վտանգավոր և ԽԱՅՏԱՌԱԿ բան  է բաժանվելը: Եթե մեկն այլևս չի կարող այդ տանել, այդ նշանակում է, որ նրա կյանքը անհաջողության է մատնվել:  

► Յուջինն ուներ տաղանդ և վճռականություն, բայց չուներ կյանքի փորձառություն, չուներ մտերիմներ, բարեկամներ կամ ծանոթներ: Ամբողջ քաղաքը նրա համար օտար էր ու սառը, և եթե նա անմիջականորեն, բուռն կերպով չսիրահարվեր Նյու-Յորքին որպես տեսարան, առանց բանավոր մի պատճառի լքված ու ապերջանիկ կզգար իրեն: Բայց թարմացնող մեծ հրապարակները, որպիսիք են Վաշինգտոնը, Յունիոնը, Մեդիսոնը, մեծ փողոցները՝ Բրոդվեյը, Հինգերորդ Ավենյուն, Վեցերորդ Ավենյուն, ինչպես և մեծ տեսարանները, օրինակ, գիշերային Բաուըրին, Իստ-Ռիվերը, ծովափը, այս բոլորը հմայել էին նրան: Նա հիպնոզվել էր այս քաղաքի հրաշալիքներից, նրա գեղեցկությունից: Ինչպիսի՜ եռացող մարդկային մասսա, կյանքի հորձանուտ: Մեծ հյուրանոցները, օպերան, թատրոնները, ռեստորանները, այս բոլորը ճնշում էին նրան գեղեցկության զգացումով: Այս սիրուն կանայք, փառավոր զգեստներով, ոսկեգույն ակներով երկանիվ կառքերի բազմությունը, ինչպես հրեշավոր միջատներ, կյանքի այս մակընթացությունն ու տեղատվությունը, առավոտներն ու երեկոները, այս բոլորը մոռացնել էին տալիս նրան իր մենակությունը: Նա ծախսելու դրամ չուներ, ոչ էլ հաջող ասպարեզի անմիջական հույս. Նա կարող էր քայլել այս փողոցներով, նայել պատուհաններից ներս, սքանչանալ գեղեցիկ կանանցով, թրթռալ օրաթերթերի հայտարարություններից՝ այս կամ այն բնագավառում ժամ առ ժամ տեղի ունեցող հաջողությունների մասին… Յուջինը տեսնում էր այս ամենը,բուռն կերպով ձգտում իր փառասիրության ժամին, բայց չէր զգում, որ շուտով իր ժամն էլ կգա, ուստի նա հաճախ մելամաղձոտ էր...դեռ րկար ճանապարհ էր նա գնալու...  

► Եթե տաղանդ ունես, ապա վաղ թե ուշ մարդիկ կլսեն քո մասին:

► Անջելայի հետ Յուջինը ման եկավ մեծ բացատում՝ ծառերի տակ և նստեց: նա համակվել էր մարդկային ամենավսեմ հույզերով. սերը երիտասարդական հասակում՝ ընդունված ու հատուցված, հույսը երիտասարդական հասակում՝ արդարացված Նյու-Յորքի իր հաջողություններով, խաղաղությունը երիտասարդական հասակում՝ նա փառավորապես վաստակել էր իր արձակուրդը և հանգստանում էր նույնը շարունակելու մտադրությամբ, նա հանգստանում էր սիրով, գեղեցկությամբ, հիացմունքով և ամառային հրաշալի եղանակով շրջապատված, որոնք հանգստացնում էին նրան: Այսպես, պառկած ճոճացանցի վրա, օրորվում էր ետ ու առաջ, աչքերը հառած զմայլելի բացաստանին: Վերջապես նա հայացքն ուղղեց Անջելային ու մտածեց. «Կյանքը չի կարող սրանից ավելի գեղեցիկ բաներ ունենալ»...

► Կյանքը տարօրինակ բան է, չես կարող ասել, թե ինչ կպատահի:

► Մի անգամ կեսօրից հետո Անջելան ու Յուջինը գնացել էին Օկունի փոքրիկ լիճը՝ զբոսնելու: Մոտենում էր երեկոն, թովիչ մի երեկո, որ երբեմն լինում է ամառային օրերին և պատմում է սիրո ու գեղեցկության մասին: Որքան հաճելի ու տաք էր: Ծառերն այնպիսի հանգստացնող, սփոփիչ ստվերներ էին գցել, որ Յուջինի սիրտը ճմլվում էր: Նա երիտասար էդ, իսկ կյանքը նրա համար գեղեցիկ: Հուզմունքի էքստազի մեջ Յուջինը Անջելայի դեմքը առավ ափերի մեջ, նորից խոսելով սիրո մասին:  -Ինչպիսի՜ հրաշալի օր է, ես ամբողջովին փոխվել եմ,-ասաց նա,-որքան գեղեցիկ է կյանքն այստեղ: Որքան հաճելի ու խաղաղ անկյուն է այս: Իսկ դու, օ՜հ, դու,-մնացածը նա ասաց համբույրներով: Մի որոշ ժամանակ էլ նրանք մնացին այնտեղ, ապա վերադարձան հյուրասենյակ և Անջելան վառեց լամպը, որը դեղին, թույլ շողեր տարածեց սենյակի մեջ, այնքան, որ ջերմություն զգացվեր: Սկզբում նրանք նստեցին իրար կողքի երկու ճոճաթոռների՝ ապա բազմոցի վրա. Յուջինը գրկել էր նրան: Անջելան հագել էր տնային լայն, դեղնորակ մի շոր: Յուջինը համոզեց նրան, որ մազերը երկու հյուսքերով ներքև կախի: ԻՍԿԱԿԱՆ ԿԻՐՔԸ ԼՈՒՌ Է: Այն այնպես լուռ էր Յուջինի հոգում, որ նա սկսեց դիտել Անջելային, կարծես հմայված լիներ: Անջելան հենվեց նրա ուսին, գգվելով նրա մազերը, իսկ հետո նույնիսկ այդ էլ չարեց, որովհետև նրա զգացմունքներն այնքան բուռն էին, որ նա անկարող էր որևէ շարժում անել: Նա Յուջինի մասին մտածում էր որպես երիտասարդ աստծու, ուժեղ, առնական, գեղեցիկ, որն ուներ փայլուն ապագա: Այս բոլոր տարիներին նա սպասել էր մեկին, որ սիրեր իրեն ԻՍԿԱԿԱՆ ՍԻՐՈՎ, և այժմ այս հրաշալի երիտասարդը իրեն գցել էր նրա ոտները: Յուջինը շոյում էր նրա ՁԵՌՔԵՐԸ, պարանոցը, այտերը, ապա դանդաղորեն նրան ավելի մոտ քաշելով, գլուխը հենեց Անջելայի կրծքին:  Անջելան դաստիարակված էր ուժեղ ավանդությունների, ծնողների պատվերների, ընտանիքի և իրենց դիրքի մասին ունեցած ըմբռնումների մեջ, բայց այս դրությունը ավելի ծանր էր, քան նա կարող էր դիմադրել: Նա նախ ընդունեց Յուջինի թեթև ճնշումը, ապա նրա աննկատ, նուրբ շարժումները, որոնցով գգվում էր իրեն: Դիմադրելը համարյա անհնար էր թվում այժմ, որովհետև Յուջինը շատ պինդ էր գրկել նրան և պահում էր իր մագնիսական ուժի սահմաններում: Իսկ երբ, ի վերջո, զգաց Յուջինի ձեռքի ճնշումը իր դողացող սրունքների վրա, ետ նետվեց հոգեվարքի բերկրանքի վերացած զգացումով: -Ո՛չ, ո՛չ, Յուջին,-աղերսեց նա,-ո՛չ, ո՛չ, փրկիր ինձ ինձանից, փրկիր ինձ ինձանից, օ՜հ, Յուջին: Յուջինը մի պահ կանգ առավ նայելու համար նրա դեմքին, որտեղ տեսավ բուռն տանջանքի գծեր. Անջելան գունատ էր, կարծես հիվանդ լիներ: Նրա մարմինը լրիվ թուլացել էր: Միայն ջերմ, թարմ շրթունքներն էին, որ պատմում էին այս բազմանշանակ պատմությունը: Յուջինը չէր կարող միանգամից կանգ առնել: Դանդաղորեն նա ձեռքը ետ քաշեց, ապա ՆԿԱՐՉԻ իր զգայուն մատներին թույլ տվեց, որ մեղմորեն մնան Անջելայի պարանոցի, կրծքի վրա: Անջելան թուլացած մաքառեց ու ազատվելով ծնկի եկավ. զգեստը՝ վզի մոտ լայնացել էր: -Մի արա, Յուջին,-աղերսում էր նա,-մի արա: Մտածիր իմ հոր մասին, մոր մասին: Չէ՞ որ ես միշտ պարծեցել եմ իմ անարատությամբ, իմ վրա նրանք միշտ վստահ են եղել: Օ՜հ, Յուջին, աղաչում եմ: Յուջինը շոյեց նրա մազերը, այտերը, նայելով նրա դեմքին այնպես, ինչպես Աբելարը՝ Էլոիզին:  -Օ՜հ, գիտեմ, թե ինչու է այդպես,-բացականչեց Անջելան ցնցված եղանակով,-ես որևէ մեկից ավելի լավը չեմ, բայց ես այնքան երկար սպասել եմ, այնքան երկար սպասել եմ: Եվ չպետք է թույլ տամ, Յուջին, չպետք է…օգնիր ինձ: Յուջինը տարտամորեն հասկացավ: Անջելան սիրահար չէր ունեցել: Իսկ ինչու՞, մտածում էր Յուջինը: Չէ՞ որ նա գեղեցիկ էր: Յուջինը վեր կացավ, մտածելով նրան տանել իր սենյակը, բայց կանգ առավ, մտածելով: Անջելան շատ հուզիչ կերպարանք ուներ: Մի՞թե ինքը այսքան վատն էր: Նա նայեց Անջելային և դեռ կիրքը հրապուրում, քշում-տանում էր նրան կամքից անկախ. բայց նա կանգ առավ. -Վեր կաց, Անջելա,-ասաց նա վերջապես ինքն իրեն հավաքելով ու լարված նայելով նրան: Անջելան վեր կացավ:-Այժմ գնա, անմիջապես, եթե չգնաս, ես պատասխանատում չեմ ինձ համար: Ես փորձում եմ իշխել ինձ վրա: Խնդրում եմ, գնա՛: Անջելան կանգ առավ, ահաբեկված ու վշտալի նայելով նրան: -Օ՜հ, ներիր ինձ, Յուջին,-աղերսեց նա: -Դու՛ ներիր ինձ,-ասաց Յուջինը,-ի՛նձ պետք է ներել: Բայց այժմ գնա, հարազատս: Չգիտես, թե որքան դժվար է այդ: Օգնիր ինձ այստեղից գնալով: Անջելան շարժվեց դեպի դուռը, Յուջինը տենչալի, հրավառ աչքերով հետևեց նրան, մինչև նա դուրս եկավ սենյակից: Երբ Անջելան մեղմորեն փակեց դուռը, Յուջինը գնաց իրեն հատկացված սենյակն ու նստեց: Ամբողջ մարմինը ջարդված էր ու հոգնած: Ոտքից գլուխ ցավում էր այն բուռն ապրումից, որով անցել էր: Նա վերհիեց վերջին դեպքը և գրեթե անզգայացավ իր այդ վարմունքից: Ապա դուրս եկավ ու կանգնեց աստիճանների վրա ու բարձրաձայն մտածեց: -Ի վերջո ի՞նչ է կյանքը,-հարցրեց նա ինքն իրեն:-Ի՞նչ է մարդկային մարմինը: Ինչի՞ց է առաջանում կիրքը: Այստեղ մենք մի քանի տարի գալարվում ենք տենչերի տենդով և այրվելով սպառվում, մեռնում ենք: ՆԱ ՄՏԱԾԵՑ ՄԻ ՔԱՆԻ ՏՈՂԵՐԻ ՄԱՍԻՆ, ՈՐ ԿԱՐՈՂ ԷՐ ԳՐԵԼ, ՆԿԱՐՆԵՐԻ ՄԱՍԻՆ, ՈՐ ԿԱՐՈՂ ԷՐ ՆԿԱՐԵԼ: ԻՍԿ ՆՐԱ ՄՏՔԻ ԱՉՔԵՐԻ ԱՌՋԵՎ ԿԻՆԵՄԱՏՈԳՐԱՖԻԱՅԻ ՆՄԱՆ ՊԱՏԿԵՐՎՈՒՄ ԷՐ ԱՆՋԵԼԱՅԻ ԿԵՐՊԱՐԱՆՔԸ, ԻՆՉՊԵՍ ԵՂԵԼ ԷՐ ԱՅԴ ԵՐԵԿՈ՝ ԻՐ ԹԵՎԵՐԻ ՄԵՋ ԿԱՄ ԾՈՒՆԿԻ ԵԿԱԾ: ՆԱ ՏԵՍԵԼ ԷՐ ՆՐԱ ՄԱՐՄՆԻ ԿԱԶՄՈՒԹՅՈՒՆԸ: ՊԱՀԵԼ ԷՐ ՆՐԱՆ ԻՐ ԳՐԿՈՒՄ. ԱՅԴ ԳԻՇԵՐ ՆԱ ԿԱՄԱՎՈՐ ԿԵՐՊՈՎ ՀՐԱԺԱՐՎԵԼ ԷՐ ԱՆՋԵԼԱՅԻ ՀՄԱՅՔՆԵՐԻՑ: ԲՈԼՈՐ ԴԵՊՔԵՐՈՒՄ ՎԱՏ ԲԱՆ ՏԵՂԻ ՉԷՐ ՈՒՆԵՑԵ: ԵՐԲԵՔ ԷԼ ՉՊԵՏՔ Է ՏԵՂԻ ՈՒՆԵՆԱՐ…  Դժվար կլիներ ասել, թե այդ նշանակալից գիշերվա իրադարձությունները ինչ չափով փոխեցին Յուջինի վերաբերմունքը Անջելայի նկատմամբ, եթե իսկապես փոփոխություն կար: Նա հակամետ էր նրան ավելի շատ սիրել, ինչպես ինքն էր անվանում, նրա մարդկայնության համար: Այդպես անկեղծորեն թուլությունը խոստովանելը և իրեն փրկելու անկարողությունը հոյակապ էր: Յուջինի համար բախտավորություն էր և հոգեկան բարձրացում, որ առիթ ունեցավ կատարելու մի ազնիվ գործ: Այժմ նա գիտեր, որ Անջելային կարող է տիրել, եթե ուզենա, բայց երբ նորից հանդարտվեց, որոշեց ուղղամիտ լինել և չպնդել: ՆԱ ԿԱՐՈՂ ԷՐ ՍՊԱՍԵԼ: Անջելայի հոգեվիճակը, ընդհակառակը, ողբալի էր, երբ նոպան անցնելուց հետո նա հասել էր իր սենյակը: Մինչ այդ նա իրեն համարել էր հարգանքի արժանի ու առաքինի աղջիկ: Նրա նկարագրի մեջ կար ամոթխածության որոշ թույլ հետք, որը հեշտությամբ նրան կարող էր հասցնել ծերացած օրիորդի վիճակին, եթե Յուջինը, նկատի չունենալով կամ չհասկանալով իր գերազանցությունը, ավանդական տեսությունների նկատմամբ լինելով անտարբեր և անտեսելով նյութական բարեկեցությունն ու տարիքի տարբերությունը չմոտենար ու չսիրեր նրան: ՅՈՒՋԻՆԸ ԱՆՋԵԼԱՅԻ ՈՒՂԵՂԸ ԼՑՐԵԼ ԷՐ ԳԱՂԱՓԱՐՆԵՐԻ ՓՈԹՈՐԻԿՈՎ, ՈՐՈՆՔ ՄԻՆՉ ԱՅԴ ԽՈՐԹ ԷԻՆ ՎԵՐՋԻՆԻՍ ԱՇԽԱՐՀԻ ՀԱՄԱՐ, և միաժամանակ Անջելայի համար դարձել էր անառարկելի օրենք: Նա ուրիշ տղամարդկանց նման չէր: Անջելան կարող էր այդ տեսնել: Նա մյուսներից բարձր էր: Յուջինը գուցե շատ դրամ չհաներ, քանի որ նկարիչ էր, բայց կարող էր այլ բաներ անել, որոնք Անջելայի համար ավելի ցանկալի էին: Հռչակ, գեղեցիկ նկարներ, նշանավոր ընկերներ, մի՞թե դրանք դրամից շատ ավելի բարձր չէին: Անջելան ամբողջ կյանքում երբեք, երբեք շատ դրամ չեր ունեցել, և որքան էլ Յուջինը շահեր, նրա համար բավական էր: Յուջինը կարող էր մտածել, որ ամուսնանալու համար շատ միջոցներ են պետք, մինչդեռ Անջելան ուրախությամբ, հանուն Յուջինի, պատրաստ էր ռիսկի դիմելու, որքան էլ պայմանները վատ լինեին: Այս վերջին դեպքը ոչ միայն նրա մտքից կորզեց իր առաքինության անդրդվելիության մասին խնամքով սնուցած հավատքը, այլև մի աղետալի ուրվական բարձրացրեց Յուջինի սիրո մասին: Այժմ, երբ ինքը թույլ էր տվել Յուջինին այն թանկագին խանդաղատանքները, որ պետք է վերապահված լինեին միայն ամուսնության մահճի համար, Յուջինը կսիրե՞ր իրեն այնպես, ինչպես առաջ: Չէ՞ր մտածի, թե ինքը թեթևամիտ աղջիկ է, հեշտությամբ եղծվող արարած, որը հարմար մոմենտի է սպասում՝ անձնատուր լինելու: Զգում էր, որ այդ ժամին ինքը լրիվ կորցրել է ճշտի ու սխալի մասին իր գիտակցությունը: Հոր նկարագիրը, նրա սկզբունքները, մոր պարկեշտությունը, եղբայրների առաքինությունը, իրենց մաքուր մտքով, շիտակ կենցաղով ու քույրերը, այս բոլորը մոռացվեցին այդ ժամին և ահա ինքը, արատավորված մի աղջիկ. ճիշտ է, դեռ առաքինի է բառիս տեխնիկական իմաստով, բայց և այնպես արատավորված է: Ավանդականորեն դաստիարակված խիղճը սարսափելիորեն խեղդում էր նրան, և նա սրտում ողբում էր: Առավոտ վաղ նա դուրս եկավ սենյակից և, նստած թաց կանաչ խոտի վրա մտածում էր: Ամենուրեք զով էր ու խաղաղ, բացի իր հոգուց: Նա դեմքը ծածկել էր ձեռքերով, զգում էր այրվող այտերի ջերմությունը: Նա հարցնում էր ինքն իրեն, թե ի՞նչ էր Յուջինն այդ րոպեին մտածում իր մասին: Ի՞նչ կմտածեր հայրը, մայրը: Մի քանի անգամ գալարեց ձեռքերը և վերջապես գնաց ներս. գուցե կարողանար մի քիչ հանգստանալ: Չի կարելի ասել, որ նա չէր զգում այդ դեպքի գեղեցկությունն ու պատճառած ցնծությունը, բայց նեղվում էր մի բանից, որ ինքը պարտավոր է մտածել, թե դա ինչ հետևանքներ կունենար իր համար: Պահել Յուջինին այժմ... դա նուրբ հարց էր: Կարո՞ղ էր այժմ էլ, առաջվա նման, գլուխը հենել նրա կրծքին Կարո՞ղ էր այսուհետև պահել նրան ավելի առաջ գնալուց. դժվար էր, և նա ամբողջ գիշեր անհանգիստ տարուբերել էր գլուխը, շատ քիչ էր քնել: Առավոտյան նա վեր կացավ հոգնած ու մտահոգ, բայց առաջվանից ավելի սիրով: Այս զարմանալի երիտասարդը նրա համար հայտնաբերել էր բոլորովին նոր և անսահման դրամատիկական մի աշխարհ: Երբ առավոտյան, նախաճաշից առաջ հանդիպեցին իրար տան առջև, Անջելան սպիտակ շորեր էր հագել: Նա չափազանց գունատ էր ու նուրբ տեսք էր ստացել. աչքերում երևում էին մթագնած օղակներ, ինչպես և աղոտ մտքեր, որ տանջում էին նրան: Յուջինը համակրանքով բռնեց նրա ձեռքը: -Մի մտատանջվիր,-ասաց նա քնքուշ ժպիտով,-հավատա, դա այնքան վատ չէ, որքան կարծում ես: -Օ՜հ, Յուջին, այժմ ես ինձ չեմ հասկանում,-ասաց նա վշտալի ձայնով,-ես կարծում էի, թե դրանից լավն եմ: -Մեզնից ոչ մեկը դրանից լավը չէ,-պատասխանեց Յուջինը,-միայն երբեմն կարծում ենք, որ լավն ենք: Դու ինձ համար այժմ էլ նույնն ես: Ուրիշ բան մի տածիր: -Օ՜հ, Յուջին, ճի՞շտ ես ասում,-հարցրեց նա անձկալից: -Միանգամայն ճիշտ,-պատասխանեց նա,-սերը երկուսի մեջ սարսափելի լինել չի կարող: Ընդհակառակը, քնքուշ բան է: Ինչու՞ պետք է այժմ վատ մտածեմ քո մասին: -Օ՜հ, որովհետև լավ աղջիկները չեն անում այն, ինչ ես եմ արել: Ինձ մեծացրել են ավելի լավն իմանալու, ավելի լավ բաներ անելու համար: -Այդ բոլորը նախապաշարմունք է, սիրելիս, որը դու բխեցնում ես քո դաստիարակությունից: Դու մտածում ես որ դա սխալ է: Ինչու: Որովհետև հայրդ ու մայրդ են քեզ այդպես ուսուցանել: Ճիշտ չէ՞: -Օ՜հ, միայն այդ չէ: Բոլորն էլ կմտածեն, որ դա ճիշտ չէ: Այդպես է ուսուցում աստվածաշունչըը: Ամեն ոք ինձնից երես կդարձնի, եթե իմանա: -Սպասիր մի րոպե,-խնդրեց Յուջինը առարկող տոնով: Նա փորձում էր իր համար լուծել այս առեղծվածը,-աստվածաշունչը թողնենք իր տեղում, ես աստվածաշնչին չեմ հավատում, համենայն դեպս, այ ինձ համար օրենք չէ: Եթե բոլոր մարդիկ մտածում են, թե դա ճիշտ չէ, ապա ասացեք խնդրեմ, արդյոք այդ նշանակու՞մ է, որ ԻՍԿԱՊԵՍ ճիշտ չէ: Նա դրանով հրաժարվում էր «բոլոր մարդիկ» հասկացողությունից որպես անդրադարձումն այն սկզբունքների, ՈՐՈՆՑՈՎ ԿԱՌԱՎԱՐՈՒՄ ԵՆ ԱՇԽԱՐՀԸ: -Ոչ,-համարձակվեց արտասանել Անջելան կասկածող ձայնով: -Լսիր ինձ,-շարունակեց Յուջինը,-Կոստանտինոպոլսում ամեքն ոք հավատացած է, թե Մուհամդեը աստծու մարգարեն է: Բայց մի՞թե դրանով նա աստծու մարգարեն կդառնա: -Իհարկե ոչ: -Լավ, ուրեմն, այս տանը ամենք ոք կարող էր հավատացած լինել, որ անցյալ երեկոյի մեր արածը սխալ է, թեև այնտեղ ոչ մի սխալ չկար: Այնպես չէ՞: -Այո,-պատասխանեց Անջելան շփոթված եղանակո: Իսկապես նա չէր հասկանում այդ և չէր կարող առարկել Յուջինին: Յուջինը շատ սրամիտ էր: Այնուամենայնիվ նրա հոգուց բխող սկզբունքներն ու բնազդները բավականին պարզ ձայնով այլ բան էին ասում: -Այժմ դու մտածում ես, թե ինչ կասեն մարդիկ: Նրանք քեզնից երես կդարձնեն, ասում ես: Դա գործնական հարց է: Հայրդ կարող է քեզ տնից դուրս հանել... -Կարծում եմ, որ այո, դուրս կանի,-պատասխանեց Անջելան, որ լավ չէր հասկացել, թե ինչպիսի մեծ սրտի տեր էր հայրը: -Իսկ ես կարծում եմ, որ չէր անի,-ասաց Յուջինը,-բայց դա գործի հետ ոչ մի կապ չունի: Մարդիկ կարող են չհամաձայնել ամուսնանալ քեզ հետ: Դրանք զուտ գործնական հարցեր են: Դու չես կարող ասել, նրանք այդ գործում ճի՞շտ են, թե սխալ, այնպես չէ՞: Յուջինն իր փաստարկումների մեջ համոզիչ ոչ մի հաստատուն բան չուներ: Նա ավելի շատ չգիտեր, քան որևէ մեկ ուրիշը, թե տվյալ հարցում, որն էր ճիշտը և որը սխալ: Նա միայն խոսում էր ինքն իրեն համոզելու համար, բայց նա այնքան տրամաբանող էր, որ կարող էր Անջելային շփոթության մեջ գցել: -Չգիտեմ,-ասաց Անջելան տարտամորեն: -Շիտակ գործը,-շարունակեց Յուջինը վսեմ եղանակով,-այնպիսի մի բան պետք է լինի, որը համապատասխանի ճշմարտության չափանիշներին: Բայց ամբողջ աշխարհում մի մարդ չկա, որ իմանա, թե ինչ է ճշմարտությունը, ոչ մի մարդ: Այդ բանն ասել հնարավոր չէ: Դու կարող ես միայն քո գործերում խելոք կամ անխորհուրդ լինել, որքանով որ այդ վերաբերում է քո անձնական բարօրությանը: Եթե քեզ անհանգստացնողն այդ է, ես հավատում եմ, որ այդ է, ապա կարող եմ ասել, որ ոչինչ չի վատացել, քո բարօրության հետ ոչ մի կապ չունի դա: Ես կարծում եմ, որ ընդհակառակը, դու ավելի լավն ես, որովհետև այժմ ավելի շատ եմ սիրում քեզ...

► Մի երեկո միասին թատրոնում լինելուց և ուշ ժամին ճաշարանում ընթրելուց հետո, Քրիստինայի հրավերով Յուջինը երրորդ անգամ եղավ նրա մոտ, նրա սենյակում խաղաղ մի երեկո անցկացնելու: Յուջինը համարձակվեց բռնել նրա ձեռքը: Քրիստինան կանգնած էր դաշնամուրի մոտ, և Յուջինը նայում էր նրա այտերին, զննող խոշոր աչքերին, ողորկ, կլոր պարանոցին ու ծնոտին: -Ես ձեզ դուր գալի՞ս եմ,-ասաց Յուջինը հանկարծ: Դա մի առաջարկություն էր, որը ոչինչ չէր նշանակում, բացի փոխադարձ հրապուրանքից, որը միշտ ուժեղ ընթանում էր նրանց միջև:  Առանց վարանելու Քրիստինան դրականորեն շարժեց գլուխը, թեև վառ կարմիր արյունը բարձրացել էր նրա պարանոցն ու այտերը: -Դուք այնքան սիրալիր եք ինձ համար,-շարունակեց Յուջինը,-որ բառերն անզոր են արտահայտելու: Ես կարող եմ ձեզ նկարել, կամ դուք կարող եք երգել ձեր հոգին, բայց սոսկ բառերը չեն կարող այդ արտահայտել: Առաջ էլ ես սիրել եմ, բայց ոչ մեկը ձեզ նման չի եղել: -Դուք սիրահարվա՞ծ եք,-հարցրեց Քրիստինան միամտաբար: -Մի՞թե այդպես չէ,-հարցրեց Յուջինը և գրկեց նրա մարմինը և դեպի իրեն ձգեց: Քրիստինան շուռ տվեց գլուխը, վարդագույն այտը մոտեցնելով նրա շրթունքներին: Յուջինը համբուրեց նրա այտը, շրթունքները և պարանոց: -Գիտես,-ասաց Քրիստինան, իմ մայրիկի համար միևնույնն է, թե քանի մարդ է սիրահարվում ինձ, բայց երբ նվազագույն չափով ես ցույց եմ տալիս իմ նախապատվության նշանները, նա սկսում է անհանգստանալ: -Իսկ նախապատվության շա՞տ դեպքեր են եղել,-հարցրեց յուջինը: -Ո՛չ, բայց մի հարցրու: Դա ի՞նչ նշանակություն ունի: Ասա, Յուջին, ի՞նչ նշանակություն ունի դա: Այժմ քեզ եմ սիրում: -Չգիտեմ ինչ նշանակություն ունի,-պատասխանեց նա,-միայն թե ինչ-որ ցավ եմ զգում, երբ մտածում եմ քո անցյալի մասին: Չեմ կարող ասել, թե ինչից է դա: Բայց և այնպես այպես է: Քրիստինան մտածկոտ նայեց հեռուները: -Ինչևէ, մինչև այժմ ոչ մեկը երբեք ինձ համար չի եղել այն, ինչ դու ես եղել: Այդքանը բավական չէ՞: Մի՞թե դա ամեն ինչ չի ասում: -Այո, այո, սիրելիս, ասում է. Այո, ասում է: Ներիր ինձ: Այլևս չեմ վշտացնի քեզ: -Կարիք չկա, դու դրանով նույնքան վշտացնում ես ինձ, որքան քեզ:

► Յուջինը եկել էր այն եզրակացության, որ այս աշխարհից այն կողմ ոչինչ չկա, ոչինչ չկա, բացի կույր, մութ ուժից, որ շարժվում է աննպատակ. Առաջ նա տարտամորեն հավատացած էրր երկնքի մասին և քննարկլ դժողքի հնարավրո գոյության հարցը: ՆՐԱ ԿԱՐԴԱՑԱԾ ԳՐՔԵՐԸ ՆՐԱՆ ՏԱՐԵԼ ԷԻՆ ՏՐԱՄԱԲԱՆՈՒԹՅԱՆ ՈՒ ՓԻԼԻՍՈՓԱՅՈՒԹՅԱՆ ՄԻ ՔԱՆԻ ԳԼԽԱՎՈՐ ՓՈՂՈՑՆԵՐՈՎ ԵՎ ՄԻ ՏԱՐՕՐԻՆԱԿ ԿՈՂՄՆԱԿԻ ՇԱՎԻՂՆԵՐՈՎ: Յուջինը կարդում էր բոլոր ուությունների գրքերը և տրամաբանական,լաբ մտածող էր: Նա արդեն ճաշակել էր Սպենսերի «Առաջին սկզբունքները» գիրքը, որը տառացիորեն նրան պոկել էր արմատներից ու հանձնել հողմերին: Այնուհետև վերադարձել էր Մարկոս ԱԱվրելիոսին, Էպիկտետոսին, Սպինոզային և Շոպենհաուերին, մարդիկ, որոնք պատառոտել էին նրա անձնական բոլոր տեսությունները և ստիպել նրան հարցնելու ինքն իրեն, թե իսկապես Ի՞ՆՉ Է ԿՅԱՆՔԸ: Այս գրքերից մի քանիսը կարդալուց հետո, նա երկար ժամանակ քայլել էր փողոցներով, խորհրդածելով ուժերի խաղացած դերի մասին, նյութի քայքայման և այն փաստի մասին, թե ինչպես մարդկային մտածողության ձևերը  ավելի կայուն չեն, քան ամպի ձևերը: Փիլիսոփայությունները եկել և գնացել էին, կառավարությունները եկել և գնացել էին, մարդկայիին ցեղերը առաջացել ու անհետացել էին: Մի անգամ նա գնաց Նյու-Յորքի բնական պատմության մեծ թանգարանը և այնտեղ տեսավ նախապատմական կենդանիների ահռելի կմախքենր, էակներ, որոնց մասին ասում էին, թե ապրել են երկու, երեք, հինգ միլիոն տարի առաջ: Նա զարմացել էր այն ուժի վրա, որը առաջացրել էր նրանց, ինչպես և այն անտարբերության վրա, որով, ակներևաբար, թույլ էր տվել, որ դրանք ոչնչանան: Բնությունը թվում էր, թե առատաձեռն էր եղել իր կերպարների ստեղծագործման մեջ և բոլորովին անտարբեր՝ որևէ բանի տևականության հարցում: Նա եկավ այն եզրակացության, որ ինքը ոչինչ է, սոսկ մի խեցի, մի ձայն, մի տերև, որը ընդհանուր ոչ մի արժեք չունի. Որոշ ժամանակ այդ մտքերը խորտակել էին նրա սիրտը: Դա ձգտում էր խորտակելու նրա եսասիրությունը, բզկտելու նրա մտքի ուժի հպարտությունը: Նա թափառում էր այս ու այն կողմ՝ ՇԼԱՑԱԾ, ՎԻՐԱՎՈՐՎԱԾ, ԹԱԽԾՈՏ, ինչպես կորած երեխաներն են լինում: Բաց շարունակում էր համառորեն մտածել:  Այնուհետև գալիս էին Դարվինը, Հըքսլին, Տինդալը, Լըբբոկը, անգլիացի մտածողների մի ամբողջ շարք, որոնք ամրացնում էին այլ մտածողների սկզբնական եզրակացությունները, բայց ցուցադրում էին գեղեցկություն, օրինաչափություն, բնության սիստեմում ձևի ու իդեալի հորդառատություն, որը թովել էր նրան: Նա դեռ կարդում էր բանաստեղծներին, բնագետներին, էսսեյիստներին, ԲԱՅՑ ՇԱՐՈՒՆԱԿՈՒՄ ԷՐ ՄԵԼԱՄԱՂՁՈՏ ԼԻՆԵԼ: ԿՅԱՆՔԸ ՈՉ ՄԻ ԲԱՆ ՉԷՐ, բացի աննպատակ շարժվող մի մութ ուժ: Բնորոշ ու անհատական էր այն եղանակը, որով նա այս մտածողությունները կիրառում էր իր կյանքում՞ Տխուր էր մտածել, որ գեղեցկությունը մի պահ ծաղկում է, ապա ընդմիշտ անհետանում: Սարսափելի էր մտածել, ՈՐ ԻՐ ԿՅԱՆՔԸ ՏԵՎԵԼՈՒ ԷՐ ՄԻԱՅՆ ՅՈԹԱՆԱՍՈՒՆ ՏԱՐԻ, ՈՐԻՑ ՀԵՏՈ ԳՈՅՈՒԹՅՈՒՆ ՉԷՐ ՈՒՆԵՆԱԼՈՒ: Իր ու Անջելայի ծանոթությունը պատահական էր եղել, քիմիական խնամակցություն, որպեսզի հավիտենականության մեջ այլևս երբեք չհանդիպեին իրար: Ինքն ու Քրիստինան, ինքն ու Ռուբին, ինքն ու որևէ մեկը կարող էին միայն մի քանի պայծառ ժամ անցկացնել իրար հետ, որից հետո հաջորդելու էր մեծ լռությունը, քայքայումը, և ինքն այլևս գոյություն չէր ունենալու: Թախիծը համակում էր նրան, երբ մտածում էր այդ մասին, բայց միաժամանակ այդ նրան ավելի անձկալի էր դարձնում, ստիպում ապրել ու սիրվել, քանի դեռ ինքն այստեղ էր: Միայն թե կարողանար ունենալ մի գեղեցիկ աղջկա բազուկները, որոնք պահեին նրան հավիտյան ապահովության մեջ....

► Յուջինը լեռներում անցկացրեց տասնյոթ օր, և այդ օրերի ընթացքում Քրիստինայի հետ հոգեկան այնպիսի հետաքրքիր ապրումներ ունեցավ, որոնք տարբերվում էին մինչ այդ նրա զգացածներից: Նա երբեք չէր հանդիպել Քրիստինայի նման մի աղջկա, այնքան գեղեցիկ, ֆիզիկապես այնքան կատարյալ, մտային կարողությամբ այնքան հատու, այնպես լի արվեստագետին հատուկ նուրբ ճանաչողությամբ: Նա անչափ արագ ըմբռնում էր Յուջինի ասածները: Իր մտքերով ու զգացմունքներով նոր մտքեր էր թելադրում Յուջինին: Կյանքի խորհրդավորությունը նրա միտքն զբաղեցնում էր նույնքան լրիվ չափով, որքան Յուջինինը: Այս ընկերակցության ազդեցության ներքո, անամպ երկնքի տակ և հունիսյան եղանակի գրկում Քրիստինան վերջապես տեղի տվեց իր որոշումից, որը Յուջինին այնպիսի հարաբերությունների մեջ գցեց, որ նույնիսկ չէր երազում, թե նման բան հնարավոր է Քրիստինայի հետ: Նրանք իրենց զրույցներում աստիճանաբար անցան սիրաբանության բոլոր նրբությունների միջով, քննարկեցին կրքի ու հույզերի բնույթը և որպես զանցառելի մի բան՝ մի կողմ շպրտեցին թեկուզ ամենամտերիմ հարաբերության մեզ զգացվող վատ արարք կատարած լինելու մասին եղած համոզումը: Վերջապես Քրիստինան անկեղծորեն ասաց. -Ես ամուսնանալ չեմ ուզում: Ամուսնությունն ինձ համար չէ, համենայն դեպս, չեմ անի այդ բանը, մինչև լրիվ հաջողության չհասնեմ: Ես նախընտրում եմ սպասել, եթե միայն դու իմը լինես, և միաժամանակ ես ամուրի մնամ: -Ինչու՞ ես ուզում ինձ հանձնվել,-հետաքրքրությամբ հարցրեց Յուջինը: -Որոշակիորեն չգիտեմ, թե ուզում եմ: Ես կարող էի բավականանալ միայն քո սիրով, եթե դու դրանով գոհանայիր: Ես ուզում եմ քեզ երջանկացնել: Ես ուզում եմ քեզ տալ, ինչ ուզում ես: -Հետաքրքիր աղջիկ,-նկատեց Քրիստինայի սիրահարը, ձեռքով նրա բարձր ճակատը շփելով,-չեմ հասկանում քեզ, Քրիստինա: Չգիտեմ ինչպես է աշխատում քո միտքը: Ինչու՞ ես այդպես դատում: Դու ամեն ինչ կկորցնես, եթե վատագույն հանգամանքները իրական դառնան: -Օ՜հ, ոչ,-ժպտաց Քրիստինան,-այդ դեպքում քեզ հետ կամուսնանամ: -Եվ այս բոլորը որոշում ես անմիջապես, որովհետև սիրում ես ինձ, որովհետև ուզում ես ինձ երջանկացնել:-Յուջինը լռեց: -Ես ինքս էլ չեմ հասկանում, համով տղա,-ասաց նա,-պարզապես անում եմ: -Բայց ինչու, կամովին թույլ տալով այդպես վարվել, չես նախընտրում ապրել ինձ հետ, ես այդ չեմ հասկանում: Քրիստինան Յուջինի դեմքը առել էր իր ձեռքերի մեջ: -Կարծում եմ, որ ես քեզ ավելի լավ եմ հասկանում, քան ինքդ քեզ: Չեմ մտածում, որ ամուսնանալով դու երջանիկ կլինես: ԴՈՒ ԿԱՐՈՂ ԵՍ ՄԻՇՏ ՉՍԻՐԵԼ ԻՆՁ: ԵՍ ԿԱՐՈՂ ԵՄ ՄԻՇՏ ՉՍԻՐԵԼ ՔԵԶ: Դու կարող ես զղջալ: Եթե կարողանայինք այժմ երջանիկ լիել, դու հասած կլինեիր այն կետին, որտեղ կվերջանային քո սիրո մտատանջությունները: Այն ժամանակ ես էլ, հասկանու՞մ ես, չէի խոնարհվի մտածելով, ՈՐ ՄԵՆՔ ԵՐԲԵՔ ՉԻՄԱՑԱՆՔ, ԻՆՉ ԲԱՆ Է ԵՐՋԱՆԿՈՒԹՅՈՒՆԸ: -Ինչպիսի տրամաբանություն,-բացականչեց Յուջինը,-մի՞թե ուզում ես ասել, որ դու այլևս չես սիրի ինձ: -Կսիրեմ, բայց ոչ նույն ձևով: Ինչպե՜ս չես հասկանում, Յուջին, որ ինձ գոհունակություն կպատճառեր այն գիտակցությունը որ նույնիսկ, եթե բաժանվենք, ես չխնայեցի այն լավագույնը, որը ունեի: Յուջինին ապշեցրել էր նրա այս ձևի խոսելը, այսպես տրամաբանելը: Մտքի ինչպիսի հետաքրքիր, զոհաբերող, ֆատալիստական դարձվածք: Կարո՞ղ էր մի երիտասարդ, գեղեցիկ, տաղանդավոր աղջիկ իրապես այսպիսին լինել: Կարո՞ղ էր երկրի երեսին որևէ մեկը իսկապես հավատալ դրան, եթե իմանար: Յուջինը նայեց նրան և թախծալից՝ շարժեց գլուխը: -Պատկերացրու, որ կյանքի լավագույն մասը չի մնա քեզ հետ,-ասաց Յուջինը հառաչելով: -Ո՛չ, համով տղա,-պատասխանեց Քրիստինան,-դու չափից ավելին ես ուզում: Դու կարծում ես, թե ուզում ես, որ այն մնա, բայց դու այդ չես ուզում: Ուզում ես, որ դա գնա: ԴՈՒ ՉԷԻՐ ՑԱՆԿԱՆԱ ՄԻՇՏ ԻՆՁ ՀԵՏ ՄՆԱԼ, ԵՍ ԱՅԴ ԳԻՏԵՄ: Վերցրու այն, ինչ աստվածներն են տալիս քեզ, և վշտեր մի ունեցիր: Հրաժարվիր մտածելուց. չէ՞ որ դու կարող ես այդ: Յուջինը նրան առավ իր թևերի մեջ: Նա համբուրեց ու համբուրեց նրան, նրա գրկում մոռանալով սիրային այն բոլոր մոմենտները, որ երբևէ ունեցել էր: Քրիստինան ուրախությամբ ու բերկրանքով հանձնվեց նրան, նորից ու նորից ասելով, որ այդ երջանկացնում է իրեն: -Եթե կարողանայիր միայն տեսնել, թե որքան սիրելի ես դու ինձ համար, չէիր զարմանա,-բացականչեց Քրիստինան: Յուջինը եկավ այն եզրակացության, որ իր ճանաչած աղջիկների մեջ ամենազարմանալին նա է: Ոչ մի կին սիրո խնդրում այսպես անձնուրաց չէր եղել, որքան նա: Մինչև այժմ նա երբեք չէր հանդիպել մի կնոջ, որ ունենար համարձակություն ու խորաթափանցություն, այսպես պարզ ու անմիջականորեն ընդառաջեր իր ցանկություններին: Յուջինը լսեց այսպիսի մի շնորհալի արտիստուհու, այսպես գեղեցիկ մի աղջկա խաղաղ քննարկելից այն հարցը, թե ինքն իր առաքինությունը զոհաբերելու է հանուն սիրո: Նա իր ուղեղը լարել էր սեռի և կյանքի այս բարդության վրա և, նստած հյուրանոցի մեծ վերանդայում, նորից ու նորից հարցնում էր ինքն իրեն, թե ի՞նչ պատասխան կարող է գտնել և ինչու՞ ինքը չի կարող այլ մարդկանց նման հավատարիմ լինել մեկ կնոջ և ապրել երջանիկ: Նա մտածում էր, արդյո՞ք իրապես այդպես է, արդյո՞ք ինքը չի կարող այդպիսին լինել: Նրան թվաց, թե ինքը կարող է: Նա գիտեր, որ ինքը իրեն այնքան էլ լավ չի հասկանում, որ դեռ բոլորովին չի իշխում ինքը իր վրա, իր հակումների ու հնարավորությունների վրա...

► Երբեմն երեկոները սիրուհու հետ անցկացնելուց հետո Յուջինը նստում էր մենակ, երազելով շրջապատի ամբողջ գեղեցկությունը: Աստեղրը նրան թվում էին ադամանդի հատիկների մեծ հաստություն, որ առատաձեռն մի ցանող աննպատակ կերպով շաղ էր տվել երկնքում: Հեռվում անորոշ երևում էին մութ ու բարձր բլուրները: Ամենուրեք իշխում էր խաղաղությունն ու անդորրությունը: «Ինչու՞ կյանքը չի կարող միշտ այսպես լինել», հարցնում եր Յուջինը մտքում, և ապա ինքն էլ պատասխանում էր ըստ իր փիլիսոփայության, որ կարճ ժամանակից հետո դա մահացու կլիներ, ինչպես ամեն մի ՉՓՈՓՈԽՎՈՂ ԳԵՂԵՑԿՈՒԹՅՈՒՆ: Հոգու կանչը շարժմանն է վերաբերում և ոչ անդորրության: Անդորրությունը միայն գործունեությունից հետո է լինում և այն էլ կարճ ժամանակով, և ապա նորից գործունեություն: ԱՅԴՊԵՍ ՊԵՏՔ Է ԼԻՆԻ: Եվ նա հասկանում էր այդ…

► Բաժանվելիս Յուջինը տասնյակ անգամներ համբուրեց Քրիստինային: -Դու կմոռանա՞ս ինձ,-հարցրեց Յուջինը: -Ո՛չ, դու՛ ինձ կմոռանաս: Բայց հիշիր մի բան, սիրելիս. Դու ամեն ինչ ստացար ինձնից, այնպես չէ՞, այժմ թող ես լինեմ քո փայտյա հավերժահարսը: Իսկ մնացածը հասարակ բան է… Յուջինը վերադարձավ հյուրանոց սրտի կսկիծով, որովհետև նրանք զգացել ու վայելել էին այն ամենը, ինչ զգալու և վայելելու էին: Քրիստինան իր ամառը անցկացրել էր նրա հետ: Նա իրեն լրիվ հանձնել էր Յուջինին: Այժմ ուզում էր ազատ լինել՝ աշխատելու համար: Յուջինը այդ չէր կարող հասկանալ, բայց գիտեր, որ այդպես էր:

Հ.Գ. Եթե դուք ունեք մեջբերումներ` դուրս բերված այս գրքից, ապա կարող եք ուղարկել մեզ հետադարձ կապով:

մեկնաբանություններ