Ուիլյամ Շեքսպիր «Սոնետ 4»

2014-03-05 3996

Թարգմանությունը

 ՍԱՄՎԵԼ ՄԿՐՏՉՅԱՆԻ

Ո՜վ առատաձեռն պերճության պատկեր, ինչո՞ւ ես այդպես Քո գեղեցկության ժառանգությունը վատնում քո վրա, Հիշի՛ր, չի տալիս ոչինչ անվճար բնությունը քեզ, Այլ պարտք է տալիս, որ հատուցանես տվածը նրա Գեղեցի՛կ ժլատ, ասա՝ ինչո՞ւ ես միրտ չարաշահում Շնորհն ընչավետ, որ տրվել է քեզ լոկ տալու՛ համար, Անշահ վաշխառու, ասա՝ ինչո՞ւ ես քո ներսում պահում Այդ մեծ գումարը՝ գտնելով այսպես ապրելն անհնար: Ինքդ քեզանից անվերջ գնելով ու սակարկելով՝ Դու քեզ ես խաբում ու քեզնից գնում քո անգին հոգին: Երբ բնությունը քեզ կանչի դեպ իր հանգրվանն անթով, Ի՞նչ ընդունելի կտակ կթողնես այդժամ բոլորին: Անգործ պերճանքդ խավար գերեզման կմտնի քեզ հետ, Բայց գործածվելով՝ կտակակատար կդառնա հավետ: Բոլոր սոնետներն՝ այստեղ:

մեկնաբանություններ