Քրիստինե Սուքիասյան «Կեսսիրտը»

2014-02-28 3672

Քրիստինե Սուքիասյան «Կեսսիրտը»

Կամ ինչ կլիներ, եթե բոլոր «կոտրված» սրտերը հավաքվեին մի տարայում (հեքիաթ)

Հողագունդը դարձել է կոտրված սրտերով լի մի զանգված, որտեղ ապրում են քառատված կամ սքոթչով իրար կպցված (իռլանդական վիսկին ևս սոսնձելու ներուժ ունի) սրտեր:Սրտերը քայլում են, կաղում համաշխարհային պատերազմից փախածների պես, հետո հայտնվում են 21-րդ դարում, որտեղ բժկությունը հրաշքներ է գործում, կարում են մի ոտք, մի ձեռք ու դոնորագրվելով գուցե նաև երկրորդ կես են գտնում, որը մի կերպ կցում կցմցում են իրենց, հետո սկսում են բողոքել, թե հարմար չէ, բժիշկը փինաչի էր: Հենց այդ ընթացքում, նրա կեսը, որ մնացել էր ճակատամարտի դաշտում, սողում է, սողում ու հասնում մի տեղ, ուր անհամար աստիճաններ են, փափուկ ու կոշտ, բազում-բազում թերթերով աստիճաններ, որոնք, կարծես, վերջ չունեն, իսկ ամեն աստիճանի վրա որթանման պալարներ են ընկած: Մի՞թե կարող էր կեսը կորցրած սիրտը բարձրանալ այդ անվերջ ոլորաններով, հավաքել պալարները ու հասնել վերջնակետին, որ, կարծես, չէր երևում: Երբ կեսսիրտը ուզում էր շրջվել ու ետ սողալ, աստիճաններից մեկը բացեց թերթերը ու իր գիրկն առավ նրան: Հույսի ու լույսի մի շող վառվեց կեսսրտի հոգում ու նա որոշեց, որ ինչ էլ լինի բարձրանալ, և գուցե հենց աստիճանների վերևում կանգնած է Նա, իր ԿԵՍՍԻՐՏԸ: Ժամանակը վազում էր կեսսրտի կողքից, բոթում էր նրան, օրորոցային երգում ու օգնում էր հավաքած պալարները կարել կոտրված կողերին: Աստիճանները կարծես վերջ չունեին, թերթերը բացվում էին ու բացվում, իսկ լույսը սկսել էր մարել: Կեսսիրտը հիասթափվել էր ու դադարել էր երազել Նրա մասին: Կասկածները սկսել էին կրծել նոր կարված պալարները: Նա ուրիշ կես է գտել ու ապրում է այնտեղ, ուր լույսն է: Իսկ ժամանակը դեռ վազում էր, գնալով արագացնելով իր ընթացքը: Կեսսիրտը վազեց նրա հետևից ու թերթերի շրշյունի հետևից լույսի երեք շող կուրացրեցին կեսսրտին: Նա վառվում էր շողերի փայլի մեջ ու այդ փայլում տեսնում էր իր արտացոլանքը՝ ամբողջովին պալարնեով, կոշտացած ու վերափոխված: Ժամանակը ժպտում էր կողքին կանգնած ու ցույց տալիս լույսը, վերջը, որտեղ ոչ ոք չկար… Փոքրիկ աղջնակը կտրեց վերջին սրտիկը, նետեց տարայի մեջ ու ամուր փակեց կափարիչը…

Հեղինակ՝ © Քրիստինե Սուքիասյան

մեկնաբանություններ