Թեգ - Հայ գրող

2018-12-03 00:00:00

Դավիթ Սամվելյան «Կարոտի մասին»

Կարոտ կոչվող հնգատառ այս տանջանքի շղթաները ոլորում են կոկորդս այնքան ուժգին, որ աչքերիս առաջ խավարում է: Չնայած երբ դու չկաս, ցանկություն էլ չկա որևիցե բան տեսնելու, քանի որ չեն լուսավորվում պատկերներ

2017-12-02 00:00:00

Նոր Նախագիծ Հայ Գրողների Համար

Հաճախ մենք երանի ենք տալիս այն մարդկանց, ովքեր ապրել են մեր սիրելի ստեղծագործողների կողքին: Իսկ եթե հանկարծ բացահայտվի, որ մեզ էլ են տարիներ անց երանի տալու, եթե պարզվի, որ մեր կողքին էլ ապրել են Ռեմա

2017-04-26 00:00:00

Դավիթ Սամվելյան «Սպիտակը ցուրտ է»

Գետերն իրենց համար խաղաղ ու լուռ, ըմբոստ ու բուռն հոսում են, որ միանան ծովերին, տարրալուծվեն ու մեծանան, սարերն  անվերջ ձգտում են հասնել երկնքին, որ հանգիստ շունչ քաշեն ու մաքուր օդ շնչեն՝ ուշք չ

2016-11-04 00:00:00

Դավիթ Սամվելյան «Չորրորդ Փողոց»

Աբուլը մե՛կ ժամացույցին էր նայում, մե՛կ էլ գլուխը շրջում էր եկեղեցու կողմ: Ի տարբեություն ժամացուցի էկրանի, այդ օրը եկեղեցու խաչը փայլում էր երկնքի կապույտ ֆոնի ներքո: Արև էր, բայց աշուն… Եկեղե

2016-09-15 00:00:00

Դավիթ Սամվելյան «Շքամուտք»

Ամառ էր, անձրևները քաշվել գնացել էին այնտեղ, որտեղ արևը շատ էր: Փողոցներն էլ լվացող չկար, միայն փոշին էին հավաքում մայթեզրերից: Քաղաքում լիքը փոշոտ մարդ կար. ով հասցրել էր, շորերը թափ էր տվել ու գնացե

2016-09-15 00:00:00

Հասմիկ Մելիքսեթյան «Բույրի հիշողությունը»

Ոչինչ էս կյանքում այդքան ուժ չունի, Որքան որ բույրի հիշողությունը, Իսկ լռությունը չասված խոսքերի, Մի խոնավացած համբերություն է... Ու ես քայլում եմ լուռ, մտապարույր, Խոնավ ու մռայլ աշնանն ընդառաջ, Թեև

2016-02-21 00:00:00

Հասմիկ Մելիքսեթյան «Վերացող մարդիկ»

  Քչացան մարդիկ Շատացան մարդեր, Անիրավ մարդեր, Ու անսիրտ մարդեր, Անսկզբունքային ու գազան մարդեր, Շահին ստրուկ մարդեր, Փողին քած մարդեր, Կամքից թույլ մարդեր, Անհավատ մարդեր: Իրենց հորինած ստով թաթ

2015-02-13 00:00:00

Հասմիկ Մելիքսեթյան «Էլ..»

Էլ քեզ չեմ ների, Էլ հետ չեմ կանչի, Իզուր չսպասես, իզուր չհուսաս: Ես ինձ քո գերին նորից չեմ դարձնի, Իզուր չսպասես, իզուր չհուսաս: Երբ սիրտս գոռա անունդ ցավով, Ես կխլացնեմ ճիչը ժպիտով, Երբ կարոտելով քեզ

2014-09-10 00:00:00

Նազիկ Գասպարյան «Գիժ էի»

Ինձ հագցրին մի ճերմակ խալաթ ու մտցրին նույնքան ճերմակ պատերով մի սենյակ...Սենյակում գունատ դեմքով մի կին էր` հագի խալաթի նման ճերմակ մազերով. նա լաց էր լինում` «հերիք ոռնաս» սպառնալիքի անմ

2014-09-06 00:00:00

Թերեզա Հովհաննիսյան «Հիասթափություն»

Հեքիաթային երազ էր սերս՝ եկավ ու անցավ, միայն մշուշոտ պատկերներ մնացին աչքերումս: Թերևս ունեցա անպատասխան հարց ճակատագրին՝ ին՞չ էր կանխագուշակում երազս: Հիշում եմ հայացքիցդ շիկնած այտերս, գուցե փորձու